İlk Sahurun Sessizliği
Ramazan geldi.
Bu gece ilk sahura kalkacağız.
Şehrin ışıkları sönmüşken, mutfakta yanan küçük bir ampulün altında başlayan o hazırlık…
Çayın fokurtusu, sofraya konan zeytin, ekmek, belki bir hurma…
Ama aslında sofraya oturan sadece beden değil; niyet.
Ramazan, aç kalmak değildir.
Ramazan, fazlalıkları bırakmaktır.
Kırgınlıkları azaltmak, sesi kısmak, kalbi büyütmektir.
İlk sahur bir başlangıçtır.
Bir muhasebedir.
Bir “yeniden” deme cesaretidir.
Bu gece milyonlar aynı niyetle uyanacak.
Aynı göğe bakıp aynı duayı fısıldayacak.
Belki aynı yorgunlukla ama aynı umutla.
Sahur; kimsenin görmediği bir ibadettir.
Gösterişsizdir. Sessizdir.
Ama en samimi olan da odur.
Ramazan; sabrın terbiyesi, merhametin pratiğidir.
Bir lokmanın kıymetini hatırlatır, bir gönlün değerini öğretir.
Bu gece kalkarken sadece sofraya değil, kalbimize de oturalım.
Kırdıklarımızı hatırlayalım.
İhmal ettiklerimizi düşünelim.
Ve niyet edelim: Daha adil, daha şefkatli, daha dikkatli olmaya.
İlk sahur mübarek olsun.
Ramazan; evlerimize huzur, kalplerimize ferahlık getirsin.